Karel en Melanie

Peetsen Karel en meetsen Melanie

Wil je het volledige verhaal lezen in pdf formaat met foto's, druk dan op het icoontje hiernaast:

Op bezoek bij Margriet Misseghers in Wachtebeke in 1997


Margriet is de dochter van Jozef Misseghers en Juliana Chalmet, kleindochter van Karel en Melanie De Mulder.

Bij het binnenkomen liggen de souvenirs al op ons te wachten : de groepsfoto van het gezin van Karel Chalmet, de doos met kleine herinneringen…

“En of ik blij ben dat je me iets komt vragen over mijn Peetjen Chalmet!” Dat is haar eerste welkomstgroet en praten doet ze graag en vlot. “Peetjen Karel en Melanie De Mulder kregen acht kinderen, van elks vier… Een groot gezin betekende in die tijd vooral hard werken om te kunnen overleven. De boerderij van Peetjen Karel was op Walderdonk waar nu burgemeester De Vliegher woont. De zonen Frans, Jan, Petrus en Honoré gingen samen met vader Karel werken in Terdonk op het schip Den Barkenman. De dochters bleven op de boerderij werken bij moeder Melanie. Ik hoorde mijn moeder Julia dikwijls vertellen hoe zwaar het werk daar was tijdens de koude winters : ze trokken te voet naar Terdonk en bleven daar een ganse week; het kon zó koud zijn dat hun blote handen bijna vastvroren aan de koude stalen ladders van het schip. Ik heb dat verhaal zo dikwijls gehoord alsof ons moeder ons deze trieste herinneringen wilde meegeven om ons erop te wijzen hoe goed we het later hadden…

Hoe dikwijls heeft ze niet het verhaal gedaan van haar broer Jan die als 13-jarige koeter werkte op Rostijne en die op een winteravond -toen er weinig werk was op de boerderij waar hij werkte - nog vlak vóór het avondeten werd ontslagen, waardoor hij dan ook niet meer moest meeëten! Dat verhaal maakte ons moeder altijd triestig en opstandig. Jan kwam al wenende en verkleumd van de kou thuis, bang omdat hij zijn werk kwijt was en om wat ze er thuis zouden van zeggen - hij deed toch goed zijn best. Moeder Melanie zat juist verse hoofdvlakke uit te delen aan het verenigde gezin want er was die dag juist een varken ge-slacht en nonkel Jan werd door de anderen getroost. Maar iedereen zal met wrok en opstandigheid in het hart omdat de arme mensen zo machteloos waren…

Karel Chalmet ging iedere week naar de hoogmis met het ganse gezin: het geloof gaf hen sterkte om vol te houden en ze konden er bidden om betere tijden. En vader Karel ging na de mis nog naar de meetings die een steeds groter succes kenden. De ‘heethoofden’ van toen beloofden de werkmensen betere tijden en Karel deed niet mee met de katholieken die de meetings probeerden te storen door met hun “kloefen” tegen elkaar te slaan. Ons moeder Julia vertelde altijd dat Peetjen Karel toen al zei: “Die mannen zullen het nog maken, de kleine man moet zich groeperen anders zal het nooit beter worden.” “

Margriet hield zó veel van Meetjen en Peetjen Chalmet, en de herinneringen aan het boerenleven van die tijd hebben haar vroegste kinderjaren gekleurd…

“Ik weet nog zo goed hoe ik als klein meisje met mijn kroeske meetrok met Peetjen als hij ging melken : dan liet hij op speelse wijze de eerste melk van ver in mijn kroeske stroelen, en die melk was zo warm en voedzaam. Ja, dan waren de koeien nog gezond!”

“ En de Nieuwjaarsgiften, vielen die wat mee? “ vragen wij terloops.

“ Iedereen kreeg nen lekkerkoek met wit gesmolten suiker gegarnierd en met een chocolade postuur daar bovenop. Alle lekkerkoeken stonden in de voorplaats opgesteld en wat waren wij toch content!” Ze mijmert luidop: “ Geef dat nu ne keer aan de kinders?” Wij merken op dat ze veel herinneringen heeft aan de familie van moeder Julia Chalmet. “ Ik heb mij altijd nen Chalmet gevoeld, ons moeder heeft mij dat sterk gevoel meegegeven. Ik hield van mijn Meetjen en mijn Peetjen: als kind voelde ik er mij geborgen en samen met mijn zus was ik er steeds welkom. Mijn vader Misseghers wilde niet boeren en werd douanier. Zo was moeder ook de boerenstiel ontgroeid maar wij bleven de kinderen van het hof Chalmet.

Schrijf toch maar op dat ik fier ben dat ik Chalmetbloed heb want kent gij enen Chalmet die nen luiaard is, of nen dief, of nen bedrieger? ‘t Is allemaal fel volk geweest!” Ze onderstreept in kracht van woorden dat het de waarheid is… “ Spijtig dat mijn moeder dit niet meer kan lezen.” Margriet wordt emotioneel en wij beloven haar dit alles op te schrijven voor de generaties die komen zullen…