Burgemeester Chalmet

JOZEF CHALMET WAS 30 JAAR
BURGEMEESTER VAN ZELZATE

Wil je het volledige verhaal, (geschreven in 1979 door Broeder Leopold, St.Laurensklok, Zelzate) lezen in pdf formaat met foto's, druk dan op het icoontje hiernaast:
Wil je nog meer lezen over Jozef Chalmet in Wachtebeke, druk dan op voor een artikel van Rudy Van Cronenburg, geschreven in 2000.


Jeugdjaren van Joseph-Alfons Chalmet,
burgemeester van Zelzate van 07.09.1932 tot 14.09.1962

door Br. Leopold, opgetekend in de St. Laurensklok, Jaargang 52 nr. 1 (1979 – 1980), pp. 58 - 71

HET GEZIN ISIDOOR CHALMET
uit de stamboom van de familie Chalmet opgemaakt door Maurice Chalmet.

OUDERS:
Isidoor Chalmet °SKW 02.03.1857  +15.11.1932
(zoon van Livinus en Jacoba De Meester)
°°SKW 19.09.1883
Leonie Van Doorsselaere °SKW 05.02.1860  12.11.1936
(dochter van Karel Louis en Nathalie Heungens)

KINDEREN:
  1. Alfons Chalmet °SKW 29.12.1883 - 06.01.1949
    Martha Van de Walle
  2. Eugeen Chalmet °SKW 31.05.1885 - 02.11.1947
    Nathalie Verschraegen °Zaffelare 28.02.1883 - 21.12.1968
  3. Louis Chalmet °SKW 13.12.1886 - 1913
    Maria Van de Coore °Koewacht (NL) 01.02.1888
  4. Irma Chalmet °SKW 16.08.1888 - 1977
    Jules Roland ° SKW 20.03.1888
  5. Margaretha Chalmet  °SKW 02.06.1890  1891
  6. Pieter Chalmet °SKW 11.09.1891  08.03.1950
    Bertha De Neve °Zelzate 04.04.1899 17.11.1972
  7. Jules Chalmet °SKW 1893  1893
  8. Jules Chalmet °SKW 28.04.1894 11.08.1978
    Magdalena De Vylder ° Zelzate 07.10.1902  23.02.1977
  9. Maria Chalmet °SKW 21.10.1895  24.05.1975
    Hippoliet De Coen °Wachtebeke 21.09,1898
  10. Jozef Chalmet °SKW 11.03.1897  14.09.1962
    Yvonne Wijnackers °Destelbergen 05.03.1903
  11. Bertha Chalmet °SKW 01.06.1898 (25 dagen) 1898
  12. Stephani Chalmet °SKW 05.10.1899 (20 dagen) 1899
  13. Florent Chalmet °SKW 22.02.1901  19.04.1972
    Alice Ingels ° Zelzate 30.08.1897

NB. Louis Chalmet is naar Amerika vertrokken. Geen kinderen. De echtgenoot van Maria Chalmet, n.l. Hippoliet De Coen is hertrouwd met Irma Maria Wauters (°Zelzate 25.03.1902) en overleden op 07.02.1979.

De 19de eeuw, eeuw van pauperisme, van uitbuiting van de weerloze werkman, van de familiale armoede in grote gezinnen, van cijnsrechten, cijnsgronden, cijns-pachten. In dit antisociaal Vlaanderen schiep vader Isidoor Chalmet en moeder Leonie Van Doorsselaere een gezellige enclave, een gelukkig gezin van 13 kinderen, met de armoede als grootste bindkracht.

Het ouderlijk huis stond en staat nog in de Dorpsstraat nr. 90, nu bewoond door de heer en mevrouw Marcel en Marina De Wispelaere-Van de Walle. De eigenares van heden is verwant met de huurders van 1883 langs de heer Etienne Van de Walle, gehuwd met de tweede oudste dochter van Jozef Chalmet, nl. Dora. De grootvader van Marina (dochter van Kamiel) en de grootvader van Etienne (zoon van Albert) waren gebroers. Dit waren Kamiel en Gustaaf, zonen van Ivo en Ida Van de Walle-Acke, ons bekend door de financiële bijdrage in de opbouw van de kerk.

Met de opbrengst van de landbouw kon boer Isidoor de noden van het gezin in wording niet lenigen. Daarom werd de herberg gehuurd. Zodra Alfons en Eugeen als metserknaap de troffel hanteerden, prijkte boven de bolbaan aan de straatkant de naam « Het truweeltje ».

Een café openhouden was beslag leggen op de éne rustdag in de week: de zondag. Om de eerste klanten na de hoogmis te kunnen bedienen moesten baas of bazin naar een vroegmiske. Na vespers en lof ontbrak het aan handen om bolders en kaarters van drank te voorzien. Het was een druk bezocht cafeetje waarvan het succes niet vreemd was aan de aantrekkelijkheid van de kleine blonde Leonie en aan het feit dat vader Isidoor een vooraanstaande was van de katholieke partij van S.K.W. Zelfs bezoekers van latere datum, zoals Kamiel Van de Walle, Fons Haers (die na de Chalmets het huis betrokken heeft), Honoré Duyck, Louis Buysse, Karniel Verhegge, enz ... herinneren zich de pronte Leonie.

De eigenaar van het huis was de rijke brouwersfamilie Van der Linden. Waren alle herbergen van Kruis Winkel niet hun eigendom en afzetgebied? Op een facadesteen en grotere ramen na is de woning van Isidoor en Leonie nog onveranderd gebleven.

Het getal kinderen nam toe rond de eeuwwende, de miserie hinkte hen na. Vader Isidoor vroeg zich af hoe hij bijtijds aan eten en kleren kon geraken en land  en huispacht te betalen. Gelukkig hielden de Zusters van het nabije klooster een beschermende hand over het gezin. De kleintjes voelden zich thuis in het convent. Restjes allerlei waren een welkome toemaat. Het is goed wonen in de schaduw van een klooster. Nu nog beamen tijdsgenoten dat de kinderen Chalmet door de Zusters zijn grootgebracht.

In het « Truweelke » werd Jozef Chalmet geboren als 10de kind in het katholieke gezin Chalmet Doorsselaere. Op 18.03.1897 vermelden de gemeentearchieven:
Uittreksel uit een akte ingeschreven in het register der akten van geboorten voor het jaar 1897 nr. 17:
Het jaar achttien honderd zeven en negentig den twaalfden maart, om negen ure voormiddag, voor Ons Petrus Van de Walle, Schepene, gemachtigde ambtenaar van den burgerlijken stand van Wynkel, omtrek Gent, Oost¬Vlaanderen, is vesrchenen: Isidorius Chalmet, oud veertig jaren, werkman, wonende te Wynkel, Sectie A, Dorpstraat 5 en aldaar geboren, dewelke ons heeft verklaard dat den elfden maart om zeven ure ‘s morgens in deze gemeente geboren is een kind van het mannelijk geslacht van hem verklaarder en van zijne echtgenote Leonie Van Doorsselaere, oud zeven en dertig jaren, geboren en wonende te Wynkel, welk kind hij heeft vertoond en waaraan hij heeft verklaard te geven de voornamen van Josephus Alphonsus. Deze verklaring en vertooning gedaan in bijzijn van Jerome De Bruycker, oud negen en twintig jaren, gemeentesecretaris, en Jan Ryckaert, oud acht en veertig jaren, werkman, beide wonende te Wynkel, aangezochte getuigen. Waarvan akt dadelijk opgmaakt welke wij na voorlezing met den vader en den eersten getuige hebben genaamteekend, de tweede ongeletterd zijnde.
(getekend) I. Chalmet, J. De Bruycker en P. Van de Walle.

De niet geïdentificeerde persoon ondertekenaar P. Van de Walle, was Petrus, grootvader van ere schoolboofd Omer Van de Walle uit S.K.W., niet verwant met Kamiel Van de Walle.
Het doopsel werd toegediend door pastoor Van Haute, geboren in Hamme, overleden op 7 augustus l908 op de ouderdom van 70 jaar.

« Geboorte en doopsel waren in die tijd een gewone gebeurtenis in een arbeidersgezin zonder betekenis. De kleine (Jozef) groeide en spartelde door zijn kinderjaren, met zijn vreugde en verdriet, net als elk ander arbeiderskind van die tijd. » (A. Velleman)

Op 4-jarige ouderdom nam Z. Esther de kleine pagadder in haar bewaarklaske. De twee volgende jaren mocht hij doorbrengen bij Z. Beatrix, in de kleuterschool.  Wie kent niet Z. Beatrix Van der Aa, die bijna gans haar leven in St.Kruis Winkel heeft doorgebracht? Zij was het gouden hart door de gloed van de liefde gesmolten tot gangbare munt; de geestelijke moeder van alle kinderen van het dorp. Ze werden door haar tot de eerste communie voorbereid en begeleid. Eenvoudig, zonder feestelijkheid.

Eens die mijlpaal van het kinderleven voorbij ging Jozef, 7 jaar oud, naar de gemeentelijke jongensschool.

Jan had de drie eerste jaren op zich genomen. Dit is in de huidige bewoording: 2de, 3de en 4de klas. Drie klassen, drie verschillende programma’s, niet te verwonderen dat De Paepe als streng stond aangeschreven. Hij was ook vader van 8 kinderen: René, Gentil, Georges, Valérie, Julia, Germaine, Maria en Ivonne. Wijlen René, echtgenoot van Margriet Poppe, was onderwijzer aan het St.-Laurensinstituut van 1929 tot 1965.

Victor Vlieghe eveneens zeer gedevoueerd, nam de grotere leerlingen voor zijn rekening: 5de en 6de klas, 24 à 26 leerlingen in normale omstandigheden.

Oud-leerlingen noemen Victor overtuigd typerend: een perfecte meester. Jan en Victor waren de twee grondleggers van al wat Jozef bezat aan wetenschap en kennis. Unaniem de getuigenis van schoolkameraden: Jozef was een verstandig baaske. Meester Victor voorspelde: dat gaat ‘n groten worden !

Zijn klasgenoten dienen gezocht onder de personen die in het jaar 1897 in S.K.W. geboren zijn:

Verhegge Constantinsus Camillus
De Looze Petrtus
Van Damme Clemens
Dhaenens Henricus
De Mey Cesar
Bauwens Camillus
Steenbeke Andreus
Van Acker Florimond
Staelens Aloisius
Van de Walle Aimé
Poelman Franciscus
Van Hoecke Alfons
Bauwens Victor
Ryckaert Clement
Colleman Joseph
Van de Vaert Franciscus
De Meester Theophile
Verschraegen Emiel
De Fleurquin Petrus
Hamerlinck Ludovicus
Roland Joannes
Bonne Polydore
Saey Joannes
Ongenae Carolus
De Koninck Victor
Van Eenaeme Richardus
De Guchtenaere Kamiel
Hamerlinck Kamillus

Geirnaert Edmond is nog in leven en woont te Zelzate, Polderstraat 56 (nvdr ten tijde van het schrijven van dit artikel in 1979)

Medestudenten veranderden van klas tot klas, de schipperskinderen, inwijkelingen en dubbelaars in acht genomen. Jef en zijn mededinger Cyriel Van der Sypt waren om de beurt koptrekkers. Cyriel is in Frankrijk vrij jong gestorven. Ook Achiel Bral durfde wel eens naar de eerste plaats dingen.

Zusters en meester Robert waren het eens dat Jozef een goede misdienaar zou zijn. Knap van geest kon hij het beetje Latijn wel aan. Zo werd de boerenzoon koorknaap bij Pastoor Van Haute en Franciscus Philipart tot aan zijn 12de jaar. Onderpastoor Carel Taragola hield zich bezig met het misdienaarsteam, waaronder Remi Colpaert, Jules De Bruycker , Leon  Cardon, Kamiel Haers, Renild Dhaenens en Bernard Van Nieuwenhuyze.

Was Jef weinig van zeg, toch was hij een gezocht speelkameraad. Ruzie maken lag hem niet. Leider was hij ongewild door zijn begaafdheid. Met marbels en draaitol spelen was toen in. Met de kloppers dreigen was genoeg om Jef ter hulp te roepen. Slechts één leerling droeg schoenen: Robert Van Waes. Een rijkemanskind uit de melkerij van S. K.W. , toen gelegen aan de huidige oprit van de Kennedylaan. Oud-collega Emiel De Paepe heeft het woonhuis Van Waes nog betrokken. Robert stierf nog voor de eerste wereldoorlog, als student aan de hogeschool.
In wintertijd telde de klas van meester Robert ruim 80 leerlingen. Op de lange banken van zes zaten 7 à 8 jongens. Onder hen waren heel wat schoollopers na de Plechtige Communie, hetzij bij gebrek aan werk, om familiale redenen of . . . om iets bij te leren. Victor Cornelis, schippersjongen, bleef uit noodzaak. Jozef uit leergierigheid. Zij waren de voorlopers van de vierde graad.

De plechtige communie voorbereiden was het werk van onderpastoor Emiel Van Cauwelaert, opvolger van M. Taragola. Jef kwam als eerste uit de vuurproef, die erin bestond zoveel vragen als mogelijk uit de Catecismus feilloos af te rammelen. Daarvoor ontving hij de zilveren medaille van pastoor Van Haute, gedateerd 1908.

Eens die communieplechtigheid voorbij, onder Pastoor Philipart Franciscus Xaverius (1909-1923), was ook het leren gedaan. Tussen 11 en 12 jaar gingen de boerenzonen bij vader op het land of als knaap ergens op stiel.

Voor Jozef was dat niet het geval. Hij bleef, zij het dan onregelmatig schoollopen om zich in de Franse en Nederlandse taal te vervolmaken. Hij was niet alléén in dat geval. Ook Leon Cardon (uit Sas van Gent), Louis en Remi Colpaert en Robert Van Waes volgden bijlessen. Het gebeurde zelfs dat primus Jozef, bij afwezigheid van meester Jan, de kleinsten toegewezen kreeg. Dit belette niet dat « koewachten », wiedkappen en binden ook op zijn agenda stonden.
Op zondagen nam Jozef deel, als lid van de Aloïsiusbond onder leiding van onderpastoor Emiel Van Cauwelaert, aan de voettochten naar Stoepe e.a. bedevaartplaatsen.

De familiale omstandigheden verbeterden, door de inbreng van de oudste broers metsers. Zelfs vader, boer en metser, hielp in wintertijd, o.a op Pachtgoed, op het hof Hamerlinck. Die financiële lach in het leven was voor Isidoor zo aanstekelijk, dat ook Jozef dezelfde weg werd opgedrongen. A.V. schrijft :Doch Jefke werd stilletjes aan Jef en alras moest hij, zoals trouwens in die tijd gebruikelijk was, met zijn broers, optrekken om de dagelijkse « croute » brood te gaan helpen verdienen, en wel als metserknaap ». Dat begon geleidelijk, tussen 12 en 14 jaar. Eens te meer bleek dat handenarbeid hem even goed lag als geesteswerk, en beide gepaard konden gaan.

Weldra was hij volle metser met zijn broers. Zijn geestelijk leven hield hij op peil in de orde van St. -Franciscus, voor grotere jongens toegankelijk.

03.08.1914. Oorlog. Jef, te jong voor legerdienst gaf zich aan als metser. De opbouw van « onderstanden » werd aan de groep Chalmet toegewezen. Profijtig uitgevoerd bleef er altijd cement genoeg over voor eigen opdrachten, zoals de opbouw van de schuur op het hof van Kamiel Van de Walle.

Voor sabotage op het hof van Bauwens op ‘t Pachtgoed schrok hij niet terug. Stiekem bracht hij de verdedigingslinie op kaart. Gevaarlijk !

Om zich te volmaken in de metsersstiel liep de weetgierige Jef avondschool in Oostakker. Daar ontpopte zich de 20 jarige architect in spe. Ontwerpen van een station, een woning, een gemeentehuis, datum 1917, getuigen van een buitengewoon tekenaarstalent en de keuze van onderwerpen waren uiting van zijn innerlijke drang naar maatschappelijke inbreng.

De oorlog eindigde op 11.11.1918. De onderstanden hielden het langer uit !
Bij de aanvang van 1919 was Jef, met twee broers, Petrus en Florent werkzaam op Kuhlmann. « Daar hoorde hij spreken over vereniging en socialisme. Het was vooral in een hoek van de smidse dat er regelmatig « raad » gehouden en gediscussieerd werd. Aan die debatten nam Jef naarstig deel en op een dag kwam men tot het besluit dat er eens in de dag¬bladen zou moeten geschreven worden, hoe de toestand in de fabriek is. Maar wie kon dat ?

Jef nam het op zich en reeds een paar dagen nadien werd het pennegewrocht in een hoek van de smidse voorgelezen, goedgekeurd en opgezonden naar de kranten. Maar de katholieke bladen reageerden niet. Alleen het socialistisch dagblad “Vooruit” publiceerde de tekst. » . (A.V.)

Bij Jef groeide de overtuiging dat vereniging van het werkvolk als strijdblok tegen de uitbuiting van de kapitalistische potentaten het énige effectieve verweer was. Woorden als syndicaat en vakbond, waren nog niet in omloop . . . maar daarover ging het toch ! De a godsdienstige socia¬listische tendens nam hij aanvankelijk niet in overweging. Bij burgemeester PolydoorTeirlinck en bij zijn opvolger Vermeulen op de villa in Terdonk vond hij geen gehoor. Pastoor Philipart wees hem op zijn plichten als katholiek in de geest van die tijd. Het werkvolk van S.K.W. gaf geen gevolg aan wat zij noemden « opruiende taal ». Dit alles distancieerde Jef van zijn dorpsgenoten. Gent, daar was de voedingsbodem voor zijn politieke betrachtingen.
Jef ontving een brief van Pol Fassijn, secretaris van de Gentse fabrieksarbeiders, waarin deze hem uitnodigde naar « ons Huis » op de Vrijdagmarkt te Gent, te komen.

Jef deed dat en tijdens dit onderhoud werd er besloten een meeting te organiseren te Zelzate en te trachten een syndicaat op te richten. Deze meeting ging door op zondag 19 februari 1919 in het cafeetje van de Migoms, in de Kortestraat. Jozef Taelman en Pol Fassyn spraken er.
De kogel was door de kerk en de basis van het syndicaat in het gewest Zelzate was gelegd.
Niet lang na de oprichting van het syndckaat zag Jef de directeur van Kuhlmann op de koer wandelen en hij klampte hem aan. Heel beleefd vroeg Jef hem of het niet mogelijk was om de werkmensen opslag te bezorgen en hij zette de toestand van de arbeiders uiteen.

Het was echter kloppen aan dovemansdeur want de directeur antwoordde hem kort en bondig « die niet genoeg verdient kan er vanonder trekken » en hij liet Chalmet staan.

Op een bepaalde dag krijgt Jef bevel een schouw te gaan metsen op de villa van de directeur en hij metste ze scheef. De direkteur zag dat en riep naar Jef « Metser, neem eens uw schietlood en controleer die schouw eens ». Jef antwoordde « ‘ls niet nodig, meneer de directeur, ‘k weet het. Ze staat scheef ». De direkteur « Hoe weet ge dit? Hoe komt dat dan? Waarom staat ze scheef ? ». Waarop Jef flegmatiek antwoordde « Meneer de directeur, hadt gij mij rechter betaald, die schouw had rechter gestaan. Als gij mij maar 42 centiem betaalt voor een werk dat minstens nen frank moet zijn, kan ik het maar voor de helft goed doen ook ».

Resultaat: Jef werd ontslagen bij Kuhlmann. Dat was einde februari 1919 en een paar weken later stonden ook zijn broers Pier en Florent aan de deur. Op de be-stuursvergadering van 30 maart 1919 werd Jozef Chalmet aangenomen als schrij-ver en begon hij zijn volwaardige syndicale loopbaan.

Door de naoorlogse erbarmelijke financiële toestanden en het verlangen naar een eigen huis, raakte vader Isidoor stuk voor stuk zijn land kwijt. De zonen werden groter , het verteer in de herberg kleiner, de ideologische spanning in het rurale dorp ondraaglijk. Er was gespaard, men zou een huisje kopen aan Pottershoek, te Wachtebeke. Mogelijks was het werkvolk daar rijper voor ontvoogding.

Op 4 juli 1919 had de verhuis plaats. Het was een net huizeken, zopas verlaten door Ward De Nijs en « De Kuiper » Jan Frédérique. Gelegen aan de oever van de Langelede, 200 m voorbij het « Hoog Huis » (afgebroken in 1927), waar nu René Van Hoecke woont.

Het werd gekocht van « F. De Kuiper ». Raymond Buysse was de laatste bewoner voordat het bouwvallig huis gesloopt werd in 1979. Het terrein werd in twee percelen getrokken. De grond waar eens de woning stond is gekocht door Rafaël De Wispelaere en de moestuin door Rafaël Celie. Overburen uit de tijd van de familie Chalmet waren Maurice Van Heirzele en Remi Van de Voorde.

Maar ook in Wachtebeke had Jef weinig aanhang. Pastoor Camerman keek wantrouwig naar zijn nieuwe parochiaan, die steeds meer vitte op de sociale gedragingen van bepaalde kerkgangers. Het kwam zelfs tot een openbaar conflict toen Jef, met een politieke meeting de Hoogmis stoorde. Broer Eugeen, de verdokene van 14 18, stak zijn afkeuring voor broers ideeën niet onder stoelen of banken. Het hart van de jonge idealist dat zo oprecht was prijsgegeven aan  medelijden met het onderbetaalde werkvolk stond weerloos in elke poging tot toenadering, zowel te Wachtebeke als te Zelzate. De droom over een katholiek        socialisme was voorgoed stuk geslagen. De ideologische kloof maakte elk compromis onmogelijk. Ostentatief trok hij elke dag op klompen naar Zelzate. Hij was de belichaming geworden van « de socialist ». In volle strijd werd Jef geremd. De antimilitarist krijgt zijn oproepingsbevel voor de soldatendienst: 3de regiment van de genie. Op 1 juli 1920 trekt hij naar de kazerne, te Luik. Moeder Chalmet en verloofde Ivonne Wijnackers begeleidden hem naar het station.

Toen broer Jules te Lokeren in de danszaal « Den Hert » te Lokeren gekazerneerd was, kwam Jef hem bezoeken. Het was in de meimaand van 1920, op Lokeren kermis. Toevallig kwam Ivonne Wijnackers van Beervelde met enkele kozijns de benen uitslaan op de dansvloer. De charme van het jong meisje - ze was er 16 - ontging Jef niet. Hij lonkte, zocht en vond toenadering. Het was alsof de hemel voor hem openging. O, die idyllische avond ...

Jef zou een schrijven sturen om te verwoorden wat op zijn hart lag en . . . of ze toch maar van antwoord wilde zijn, « zo niet verklaar ik me zot in Beervelde ».

Ivonneke was er nog zo erg niet aan toe. Veel te jong dacht ze en ... de brief bleef onbeantwoord. Volgde een aangetekend schrijven. Zus Gabriëlle argumenteerde in het antwoord dat Ivonne nog maar 16 was en te onwetend.

Wie niet afliet was Jef. Hij kwam regelmatig naar Beervelde, in de hoop haar te ontmoeten. Moeder Wijnacker was er niet bepaald tegen gekant, bijzonder toen de zoon van een mulder naar de hand van haar dochter dong. Dan maar liever Jef. In de zomer werd hij zelfs voor acht dagen ten huize genodigd. Het zou toch duren tot 1925 na de legerdienst, vooraleer Jef aandrong op een huwelijk, nu Ivonne er toch 22 was. Zes jaar later was het zover.

Tijdens zijn militaire dienst zat Jef meer in het cachot dan op het oefenplein. Een ideale kans om aan zelfstudie te doen. Vader Anseele op bezoek, zei op zijn Gents: « Haal dat Jefke van mij subiet uit dat kot ». Hoeveel men ook door de vingers zag om de beschermeling van de Minister te ontzien, toch maakte Jef nog meer dan eens kennis met « dat kot ».

De twaalf maanden zaten erop. De syndicale taak werd met ijver hervat. Op 5 april 1925 werd Jozef Chalmet verkozen tot volksvertegen¬woordiger.

Op 01.10.1926 werd hij te Wachtebeke uitgeschreven voor de Groenstraat 198 te Zelzate. Florent volgde in de Leegstraat 33 op 04.10.1929. Pieter en Jules waren reeds in functie op het bureau bij Migom in de Kortestraat sedert 23.08.1920. De ouders en zus Marie volgden op 10 maart 1931, op de hoek Knikkerstraat. Ook Jef woonde daar. De woning van Pottershoek werd betrokken door Robert Michel en Mia Blek, die café hielden. Bij hen woonde « ‘t Lustig Weduwke » dat een geweldig einde kende.

Woonhuis in de Groenstraat, Zelzate

Nieuw leven en morele steun in het gezin Chalmet kwam van Ivonne Wijnackers, geboren te Beervelde op 05.03.1903, die na het huwelijk op 12.01.1932 bij Jef en zijn ouders kwam inwonen. Datzelfde jaar werd Jozef Chalmet burgemeester van Zelzate (07.09.1932) Na de dood van Isidoor was het Ivonne die zon en blijheid bracht in de avond van het leven van de verlamde moeder Van Doorsselaere. Het huwelijk stelde een einde aan de jeugdjaren van Jef Chalmet.
Vrienden noemden Jef: « De religieuze socialist ». Het geloof van zijn prille jeugd bleef diep in het hart voortleven zoals blijkt uit de verzen van zijn hand, geschreven « ter blijder herinnering aan de Plechtige Communie van Annie en Dora Chalmet, te Zelzate, St- Antoniuskerk op 30 april 1944 ».

Midden klokgelui … kanongebrom,
Jubelzang en … Wee alom,
Voelend niets van al de smart,
Die de menschheid nu zoo tart,
Gingen twee, nog kleine kindjes,
Zoo tot Jesus, als zijn vrindjes,
Plechtig, voor den eersten keer,
Op’nen Hem, hun hartjes teer
Vol van innig, diep verlangen,
Hem toch in hun ziel t’ ontvangen,
Die, bij ‘t vredig ochtendgloren,
Voor de menschheid werd geboren,
Om dan ‘t leven weer te derven,
Door voor haar aan ‘t kruis te sterven . . .
Heden gingen zoo twee kindjes . . .
Op tot Jesus, als zijn vrindjes . . .
Heere, Wil ze zoo omarmen
En U beider steeds erbarmen,
Leid hun geest den weg der rede,
Laat ze leven steeds, in vrede . . .
Neem ze op, de kindjes klein